เวลา.

เราเพิ่งรู้สึกแบบชัดเจนว่า เราเสียเวลา...
วันนี้เข้าไปดูรูปเพื่อนเก่าใน hi5 สมัยเรียนประถม
ทุกคนดูเปลี่ยนไป
เวลาทำให้อะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนไป
ทุกคนโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่

บางคนเจ็บป่วย และล้มตาย
ตามธรรมชาติของคนเรา

 

ดูเหมือนทุกคนเดินไปข้างหน้า
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่า เรายังคงเป็นเด็กคนเก่า
ที่ยืนอยู่ที่เดิม อาจจะมีก้าวขาไปข้างหน้าบ้าง
แต่บ่อยๆอีกเหมือนกันที่เราเดินถอยหลังเอง
จนไปๆมาๆ ดูไม่ออกเหมือนกันว่าก้าวไปข้างหน้ากี่ก้าว
หรือว่ามันยังอยู่เท่าเดิม ทุกอย่างมันดูช้าไปหมด
ไม่ทันใจ จนทำให้ท้อใจ.

 

 

รู้มั้ย.
การเป็นคนเก่งมันยากมากเลยนะ
การต้อง"ทำเป็น"คนเก่ง
และต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองมันเป็นเรื่องยาก
ทำเหมือน ไม่รู้สึกอะไร

 

บอกแล้วการเป็น ก๊าซหนืด มันยาก.

 

 

รู้มั้ย.
เราไม่เคยเป็นคนขี้ลืมเลย
เราจดจำทุกอย่างในชีวิตเราได้แม่นยำ
ไม่ว่าเราจะทำผิดแค่ไหน หรือร้ายแรงกับใคร
มันยังคงฝังอยู่ในหัวเสมอ ตลอด...
เราไม่เคยไม่รู้สึกอะไร
หรือไม่มีหัวใจ อย่างที่หลายคนเคยบอก

 

 

วันนี้.

นอนป่วยอยู่ห้อง คงเพราะรับประทานสุราเข้มข้น
กลายเป็นว่า อาจารย์หมอพี่บิ๊กลาออก สะงั้น
ทุกคนไม่มีใครรู้มาก่อน เพราะอาจารย์บอกว่า

ผมเห็นว่ามันไม่สำคัญอะไร. - -"
(คำพูดเท่มาก เราจะแอบจดไว้ ดีกว่า 55+)

 

แปลกนะคนบางคนคิดว่าตัวเองไม่เคยสำคัญกับใคร
ทั้งๆที่จิงๆแล้ว เค้ามีความหมายกับใครหลายต่อหลายคน
กลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดา.
มันต่างกันตรงที่บางคนกลับรู้สึกว่าตัวเองสำคัญ
ทั้งๆที่ไม่เคยสร้างความหมายในชีวิตใครเลยด้วยซ้ำ
มีอยู่เยอะๆคนแบบนี้.

 

วันนี้.

จะโทรสั่งเคเอฟซีมากินในห้อง
แต่ดันกด 1112 พอต้นสายรับ
เราบอกว่า สั่งข้าวยำไก่....ฮะ

เอ่อออ ที่นี่เดอะพิซซ่าคะ

T_T หน้าแตกเป็นลูกโป่ง .

 

 

 

 

 

 

 

<< ตัวอิจฉา